Portretfotografie is ‘not a one person job’

Portretfoto’s maken doe je niet alleen. Niet als fotograaf. En niet als model. Over en weer is het onontbeerlijk om verbinding te maken, vertrouwen in elkaar te hebben en elkaar te respecteren. Dat maakt het verschil wat zichtbaar is in de foto voor de bewuste kijker.

Op een gegeven moment en in een totaal andere context las ik over ‘De Mentale Schijf van 5‘. Veel later, toen ik dat eens goed op mij in had laten werken en erover doorgedacht had, dacht ik: “dat is precies wat er nodig is om met elkaar portretfoto’s te maken die het verschil maken”.
Die mentale schijf van 5 bestaat uit:
erkend worden,
erbij horen,
iets doen wat ertoe doet,
ertoe doen,
gezien worden.
Het lijkt zo voor de hand liggend, nietwaar? Voor zowel model als fotograaf gaat dit allemaal op. Wat een onzin, voor ieder mens gaat dit op.
Tegelijkertijd zijn het essentiële onderdelen om invulling te geven aan het maken van dé foto. Om daadwerkelijk en ook heel praktisch met elkaar in connectie te zijn en van beide kanten daar een goed gevoel bij hebben. Het draagt enorm bij aan het welzijn en geluk in het moment van maken. We zijn, los van welke situatie en omstandigheid dan ook, allemaal net mensen.

Streven wij niet allemaal een zekere basis in geluk en welzijn na? Voor onszelf en voor allen die ons lief zijn. Deze mentale schijf van 5,  en je daar rekenschap van geven, helpt daarbij. Niet zoals sociale media ter verhoging van je dopamine voor een kort moment, maar blijvend voor steeds. Ook tijdens het gezamenlijk maken van authentieke portretfoto’s die gezien mogen worden en een blijvende visuele indruk maken. Dat geeft een gevoel van zingeving en voldoening. Het maakt blij en je hebt plezier.
Het maken van portretfoto’s is positief emotioneel intensief.

als de luiken en de deuren voor je gesloten worden

Als de luiken en de deuren voor je gesloten worden? Als je bestaanszekeheid en de voldoening in je leven worden weggenomen, zonder dat je daar enige invloed op hebt? Hoe zou jij dan reageren?

Persoonlijk kan ik mij er geen voorstelling van maken, want het overkomt mij (nog) niet. Toch, met enige compassie, kan ik mij voorstellen dat het tot een overweldigend gevoel van uitzichtloosheid en machteloosheid leidt. En die gevoelens kunnen volgens mij leiden tot natuurlijke reacties. Vechten of vluchten. Demonstreren of suicide, als ik het gepolariseerd stel.

Het is toch niet te begrijpen dat wij in Nederland een regering eerst toestaan om mensen hun leven kapot te maken in de toeslagenaffaire. Ze daarom naar huis gestuurd worden en als een mirakel weer terug op de plek zitten. Om dan vervolgens wederom een hele groep mensen in de samenleving, in dit geval de boeren en iedereen daarom heen,  hun leven kapot te maken! Waarom staan we dit toe? Hoelang nog?

Het bedreigend vinden als de mensen in je straat staan, waarvan je alle luiken en deuren van hun leven sluit. Ik vind dat niet bedreigend, maar logisch.
Doe eens menselijk, alsjeblieft?